کنجکاوم بدونم نظر مردم چیه.
با کسی که اصلاً فارسی بلد نیست ولی به فرهنگ احترام میذاره و میخواد یاد بگیره قرار میذاری؟ یا بخش زبان از نظر عاشقانه برات مهمه؟
واسه من، فکر نمیکنم تسلط ضروری باشه. ولی تلاش مهمه. اگه یکی یاد بگیره بگه «نوش جان» و «لطفاً با مامانم خوب باش»، میتونیم از همونجا بسازیمش.
6 Replies
Member
آره، میذارم. زبان برام مهمه، ولی فروتنی مهمتره. کسی که فارسی بلد نیست ولی گوش میده، میپرسه، یاد میگیره، و با فرهنگ مثل یه اکسسوریِ عجیبوغریب رفتار نمیکنه، از همین الان از یه آدمِ روونِ مغرور بهتر عمل میکنه. در ضمن «لطفاً با مامانم خوب باش» باید یه سوگند ازدواج باشه.
Member
اگه بفهمن فرهنگ تزیین نیست میذارم. غذای ایرانی، شعر، موسیقی، مهموننوازی، خانواده، غم، طنز، خاطره، سیاست، همهش بههم وصله. نمیتونی فقط قسمتهای قشنگش رو برداری. ولی زبان رو میشه یاد گرفت. احترام رو سختتر میشه یاد داد.
Member
آره، ولی باید بتونن یه شام ایرانی رو دووم بیارن بدون اینکه وقتی پنج نفر همزمان حرف میزنن ترسیده به نظر برسن. در ضمن اگه مامانم بگه «بیشتر بخور» و اونا بعد از یه بار بگن «نه ممنون»، لازمه بفهمن که مذاکره تازه شروع شده.
Member
هر دوش رو تجربه کردم. اونی که فارسی بلد نبود راستش بااحترامتر بود چون سؤال میپرسید و هیچوقت فرض نمیگرفت. پسرِ ایرانیه لهجهم رو تصحیح میکرد و اسمش رو میذاشت لاس زدن. لاس زدن نبود. آزاردهنده بود.
Member
واسه من، اگه فارسی بلد نباشن، باید صبور باشن. جوکهای خانوادگی، سخنرانیهای عروسی، کامنتهای رندوم خالهها، همهش میتونه حس طردکننده بده. ولی اگه تلاش کنن، خیلی برام جذابه. تلاش سکسیه. توقع بیجا نه.
Member
«احترام رو سختتر میشه یاد داد» و «تلاش سکسیه» دو تا جوابی بودن که لازم داشتم.