Forums/General Discussion/می‌شه درباره‌ی جنگ حرف بزنیم بدون این‌که غیرقابل‌تحمل شیم؟

می‌شه درباره‌ی جنگ حرف بزنیم بدون این‌که غیرقابل‌تحمل شیم؟

Member

✦
خب. کلاه ادمین سرمه، ولی به‌نرمی. با این‌همه شایعه‌ی توافق ترامپ/ایران، تیترای هرمز، حرف آتش‌بس، و این‌که یهو عموی همه تحلیل‌گر نیروی دریایی شده، یه تاپیک می‌خواستم که مردم بتونن حرف بزنن بدون این‌که کل فروم تبدیل شه به رینگ بوکس سیاسی. چند تا مرز: ۱. هیچ‌وقت واسه رنج غیرنظامی‌ها هورا نکشید. ۲. به اعضای دیگه چون باهاتون مخالفن نگید خائن. ۳. شوخی قبوله. بی‌رحمی نه. ۴. اگه منبعت «پسرعموم یکی رو می‌شناسه»ست، صادقانه بگو. ۵. قبل از پست کردن یه نفس بکش. حس واقعی من: می‌خوام ایران آزاد، امن، و توسط هیچ‌کس مثل صفحه‌ی شطرنج استفاده نشه. می‌خوام خانواده‌ها دیگه از آپدیت به آپدیت زندگی نکنن. همه امروز تیترا رو چطور هضم می‌کنن؟

8 Replies

Member

«یهو عموی همه تحلیل‌گر نیروی دریایی می‌شه» زیادی واقعیه. عموم تو تورنتو تو عمرش قایق نداشته و امروز ۱۱ دقیقه تنگه‌ی هرمز رو واسه‌مون توضیح داد. ولی جدی، مضطربم. شایعه‌های توافق ۵ دقیقه امیدوارم می‌کنن، بعد ۲۰ دقیقه مشکوک. خسته‌کننده‌ست.

Member

ترامپ وقتی درباره‌ی هر چیزی که به ایران ربط داره می‌گه «معامله‌ی عالی» همون حسی رو بهم می‌ده که وقتی یکی می‌گه «به من اعتماد کن داداش». ولی خب منم می‌خوام خشونت تموم شه، واسه همین بعد از خودم حرصم می‌گیره که چرا بدبینم. اساساً مغزم یه برنامه‌ی پنل تلویزیونیِ بد مدیریت‌شده‌ست.

Member

ناز، «برنامه‌ی پنل بد مدیریت‌شده» دقیقاً مغزِ دیاسپورای ایرانیه. در ضمن آره، فکر می‌کنم خیلی‌هامون گیر کردیم بین «لطفاً یه مکثِ واقعی باشه» و «لطفاً یه نمایشِ بی‌محتوای دیگه بهمون نفروشید».

Member

واسه من سخت‌ترین قسمت زبونشه. «معامله»، «امتیاز»، «هدف»، «خسارت جانبی». چه کلمات سردی. بعد با یکی که خانواده‌ش تو ایرانه حرف می‌زنی و یهو همه‌ی این کلمات می‌شن آشپزخونه، بیمارستان، خیابون، بچه، آدمایی که دارن سعی می‌کنن گوشیشون رو شارژ کنن. من مخالف بحث سیاسی نیستم. فقط لازمه به آدما وصل بمونه.

Member

دقیقاً. در ضمن این تابِ احساسی دیوونه‌کننده‌ست. صبح: شاید صلح. ظهر: توافقی نیست. بعدازظهر: یکی می‌گه محاصره. عصر: مامانم می‌گه «غذا خوردی؟» انگار اون می‌تونه ناتو رو درست کنه. البته منصفانه بگم، گاهی کمک می‌کنه.

Member

مغازه‌ی ایرانیِ لس‌آنجلسم امروز سه تا مکالمه هم‌زمان داشت: ترامپ، قیمت زعفرون، و نامزدیِ دخترِ یکی. هیچ‌کس واسه هیچ‌کدوم صداش رو پایین نیاورد. نمی‌دونم بخندم یا گریه کنم، واسه همین بربری خریدم.

Member

فکر می‌کنم به جاهایی نیاز داریم که آدما بتونن بگن «نمی‌دونم» بدون این‌که بهشون حمله شه. نه به رژیم اعتماد دارم، نه به جنگ، نه به مردایی که تو تلویزیون جوری حرف می‌زنن انگار دارن مهره‌ها رو رو یه صفحه جابه‌جا می‌کنن. فقط می‌خوام آدمای معمولی از این جون سالم به در ببرن.

Member

این احتمالاً صادق‌ترین جمله‌ی تاپیکه: «نه به رژیم اعتماد دارم، نه به جنگ». ممنون از همگی که این رو متفکرانه نگه داشتید.

Sign in to join the conversation

Sign In