دارم به آینده فکر میکنم.
دوال پرشین آنلاینه، ولی دوست دارم یواشیواش و با احتیاط واقعی هم بشه. فعلاً نه چیز بزرگی. شاید دورهمیهای خودمونی خرداد تو شهرایی که به اندازهی کافی آدم داریم: لندن، تورنتو، برلین، پاریس، دبی، لسآنجلس، منچستر.
ایدهها: قدمزدن با قهوه، برانچ ایرانی، بازدید از گالری، دورهمی تو کتابفروشی، پیکنیک، شام دستهجمعی، بازی رومیزی (ولی بالاخره باباییِ یکی روحاً زیادی رقابتی میشه).
کسی واقعاً میاد؟ چی حس راحتی میده، مخصوصاً واسه خانمها و اعضای جدیدتر؟
7 Replies
Member
دبی میتونه جواب بده، ولی شیک و کمفشار نگهش میدارم. قهوه یا یه شام کوچیک، نه یه نتورکینگِ پر سر و صدا. واسه خانمها جزئیات مهمه: مکان مشخص، جای عمومی، اینکه کی میزبانه، تعداد مورد انتظار، بدون اون انرژیِ عجیبِ «واسه آدرس مخفی دیام بده».
Member
پیادهرویِ گالریِ لندن قشنگ میشه. یه چیز با زمان شروع و پایان مشخص. فکر میکنم آدما وقتی یه رویداد ساختار داره حس امنتری دارن. «ساعت ۲ همدیگه رو ببینیم، یه ساعت قدم بزنیم، اگه کسی خواست بعدش قهوه.» نه ولگردیِ مبهم.
Member
پیکنیکِ برلین اگه هوا خوب باشه، که نمیشه. گزینهی جایگزین: گالری بهعلاوهی قهوه. همه میتونن وانمود کنن یه نقاشی انتزاعی رو میفهمن و بعد سرِ اینکه کجا غذا بخوریم بحث کنن.
Member
کتابفروشی و قهوهی پاریس قشنگ میشه. گروه کوچیک، شاید ۶ تا ۱۰ نفر. اگه ملایم حس میشد میومدم. رویدادایی رو دوست دارم که میتونی خجالتی واردشون بشی و بهخاطرش تنبیه نشی.
Member
برانچِ تورنتو، ولی لطفاً نه یکی از اون جاهایی که صندلیش رو یکی طراحی کرده که از زنها متنفره. در ضمن با شیما موافقم. عمومی، مشخص، سازمانیافته. شاید شرکتکنندهها از طریق سایت تأیید کنن نه دیامهای رندوم اینستاگرام.
Member
شامخونهی لسآنجلس بالاخره، ولی از کوچیکتر شروع کنیم. قدمزدن تو بازارچهی محلی یا قهوه نزدیک یه گالری. یه روز عاشق یه رویدادِ «یه شیء از خونه بیار»م. آدما کتاب، فنجون، عکس، کارت دستور غذا، یه چیز با یه داستان میارن.
Member
این دقیقاً همون بازخوردی بود که لازم داشتم. مضمونهای مشترک: جای عمومی، ساختار مشخص، تعداد کم، بدون فشار، راحتیِ خانمها جدی گرفته شه، بدون عجیببازیِ آدرس مخفی، و ظاهراً صندلیِ خوب ضروریه. واسه خرداد یه چیز پیشنویس میکنم و قبل از اینکه چیزی اجرایی شه باهاتون درمیون میذارم.