خجالتِ فارسی، زبان مادری، و تصحیح شدن توسط خالهها
Member
✦
میخواستم یه چیز یهکم آسیبپذیر بپرسم.
کسی دیگه هم وقتی میدونه قراره تصحیحش کنن، از فارسی حرف زدن خجالت میکشه؟ خیلی چیزا رو میفهمم، ولی وقتی حرف میزنم خودآگاه میشم. لهجهم بسته به اینکه با کیام عوض میشه. گاهی کلمهی رسمی رو اشتباه به کار میبرم و همه با مهربونی میخندن، ولی بازم دلم میخواد آب شم برم تو زمین.
میخوام بهتر شم، ولی نمیخوام هر مکالمه تبدیل به امتحان زبان شه.
کسی این حس رو داره؟
5 Replies
Member
آره. کاملاً. فارسیم واسه مکالمههای احساسی روونه و واسه کارای اداری افتضاح. یه بار خواستم بگم «من انعطافپذیرم» و تصادفاً یه جوری شد انگار دارم پشت رونم رو توصیف میکنم. باید فارسیِ بههمریخته رو عادی کنیم. زبان مادری امتحان مدرسه نیست. مثل یه پُله. پلها میتونن قیژقیژ کنن و بازم کار کنن.
Member
«فارسیِ بههمریخته» چه عبارت خوبیه. پسرخالههای کوچیکترم همهچی رو میفهمن ولی انگلیسی جواب میدن. خالهم بهش برمیخوره و میگه «فارسی حرف بزن!» که البته باعث میشه کمتر حرف بزنن. فکر میکنم تصحیح باید با گرمی بیاد. وگرنه آدما فارسی رو با قضاوتشدن مرتبط میکنن.
Member
با فارسی و فرانسوی و انگلیسی دور و برم بزرگ شدم، و گاهی حس میکنم تو هیچکدومشون شیوا نیستم. ولی یه چیز لطیفی تو زبانِ ناقص هست. وقتی یکی سعی میکنه به زبون خانوادهش حرف بزنه، حتی بد، برام تأثیرگذاره. باید کمتر تصحیح کنیم و بیشتر دعوت کنیم.
Member
املای فارسیم بین «شاعرانه» و «صحنهی جرم»ه. ولی دارم تلاش میکنم. فینگلیش نجاتم داد. گاهی نوشتن «man nemidoonam vali delam mikhad yad begiram» صادقانهتر از اینه که بخوام همهچی رو بینقص بنویسم و بعد بیخیال شم.
Member
ممنون از همگی. این واقعاً سبکترم میکنه. «زبان مادری امتحان مدرسه نیست» باید یه جایی رو سایت چاپ شه.